choroby drzew i krzewów iglastych


 Fytoftoroza

  Najgroźniejsza choroba drzew i krzewów iglastych spowodowana przez zgniliznę korzeni powstającą z powodu małej przepuszczalności podłoża. Korzenie "stoją" w wodzie. Grzyby  infekują korzenie włośnikowe, skąd następnie przerastają na część lub cały system korzeniowy i często na pęd. Plamy występujące na poszczególnych korzeniach rozszerzają się, co prowadzi do stopniowego zamierania korzeni. Na częściach nadziemnych pierwsze symptomy porażenia korzeni mogą ujawniać się zahamowaniem wzrostu, co na ogół nie jest zauważalne lub często przypisywane innym czynnikom. Dalszym etapem rozwoju choroby jest zmiana zabarwienia pędów. U cyprysików jest to wyraźne przejaśnienie. Następnie pędy stopniowo zamierają. Na sosnach i jodle jest to żółknięcie wierzchołków igieł stopniowo się rozszerzające. Końcowym etapem jest więdnięcie roślin i brązowienie pędów.

  Bardzo charakterystycznym objawem dla fytoftoroz jest cynamonowe zabarwienie porażonych tkanek, widoczne na przekroju podłużnym pędu, rozpoczynające się od nasady i rozszerzające w kierunku wierzchołka. Można je stwierdzić, gdy na roślinie występują pierwsze symptomy choroby. Praktycznie, bez niszczenia rośliny, opisany objaw można stwierdzić odrywając paznokciem fragment tkanki pędu aż do drewna.
Pojawienie się Phytophthora na działce prowadzi nieuchronnie do zamierania roślin. Jedyna metoda ochrony to niedopuszczenie wystąpienia patogena. Nie należy więc sadzić roślin w miejscach, gdzie poprzednio uprawiane rośliny wypadły. Bardzo silny, hamujący wpływ na rozwój omawianego patogena ma kompostowana kora.

Zamieranie pędów

  Grzyby powodujące chorobę infekują rośliny uszkodzone przez mróz lub rosnące w niekorzystnych warunkach.  Często występującym jest brązowienie i zamieranie pędów w miejscu stykania się krzewów ze sobą lub wewnątrz korony. Powodem tych objawów jest silny niedobór lub brak światła. Aby nie dopuścić do rozwoju grzybów chorobotwórczych na zamierających pędach, należy je wyciąć i spalić. Zamieranie pędów, powodowane przez grzyby chorobotwórcze ( w tym między innymi przez Phomopsis spp., Ascochyta spp., Coniothyrium spp., Pestalotiopsis spp., Shaeropsis sapinea), jest niekiedy poprzedzone występowaniem objawów na igłach. Jest to żółknięcie ich wierzchołków rozszerzające się stopniowo na całą powierzchnię. Przy bliższym przyjrzeniu się, na powierzchni porażonych tkanek można zauważyć ciemne skupienia zarodnikowania grzybów choroborwórczych. Rozsiewają się bardzo łatwo w czasie podlewania oraz z prądami powietrza. Na pojedyńczych roślinach skuteczną metodą zwalczania choroby jest wycinanie porażonych pędów poniżej miejsca ich porażenia i ich palenia. Usuwa się wówczas jednorazowo źródło infekcji. Aby zabezpieczyć rośliny przed ewentualną infekcją przez uwolnione już zarodniki trzeba rośliny opryskać. Zamieranie pędów zaczyna się od wierzchołka i postępuje do podstawy.

Szara pleśń


  Na igłach pojawiają się wodniste, brązowe plamy prowadzące do ich obumierania. Przy dużej wilgotności powietrza na powierzchni plam pojawia się szary, pylący nalot. Na pędach mogą pojawiać się przebarwienia. Choroba atakuje głównie rośliny zbyt gęsto posadzone. Należy pamiętać o takim komponowaniu krzewów, żeby zapewnić im dobre przewietrzanie.

Rośliny powinno się podlewać tak, aby nie pozostawały długo wilgotne (najlepiej od dołu, nie zwilżając pędów i igieł). Chore fragmenty trzeba wyciąć, a krzewy opryskać.

Osutka

  Pod koniec wiosny obserwuje się jasne obumarłe wierzchołki pędów, a na łuskach lub igłach czarne kropki - skupiska zarodników grzyba. Na igłach sosny mogą pojawiać się żółte, poprzeczne kreski. Osutka powodowana jest przez kilka gatunków grzybów, w zależności od rośliny, jest jedną z groźniejszych chorób igieł. W zależności od przebiegu pogody i rozwoju rośliny, objawy chorobowe mogą się pojawić od wiosny do jesieni. Niezbędne jest wówczas kilka opryskiwań począwszy od czerwca aż do jesieni, fungicydami. W przypadku sosny bardzo skuteczne jest wygrabienie i palenie opadłych igieł.

Rdze

  Są chorobami, które do rozwoju potrzebują dwóch roślin żywicielskich ( rdza wejmutkowo-porzeczkowa, rdza jałowca i gruszy). Charakterystycznymi objawami są żółte lkub pomarańczowe skupiska zarodników ognikowych.

Zapobieganie rdzom polega na unikaniu sadzenia obydwu roślin żywicielskich w pobliżu siebie.